Roadtrippen door Schotland · A guide to Skye, deel 1

dinsdag 4 juli 2017


Zo levendig als ik mij Glencoe en Eilean Donan na 20 jaar nog voor de geest kon halen, zo weinig wist ik nog over Skye. Dat we in Portree waren geweest, dat wist ik nog. Dat we wandelden ook. Dat bleek later The Old Man of Storr te zijn geweest. Twee flashbacks maar, op vier dagen. Ik denk dat de herinneringen nu iets blijvender zullen zijn, want man, man, man, wat was dat toch een zalige tocht.

DSC_0692



Sligachan

Op dag 3 (lees hier het eerste deel) reed ik de Skye bridge over, en zette ik meteen koers naar Sligachan, in eerste instantie om daar een wandeling te doen, maar - u voelt 'm al komen - het regende. Ik stopte aan het Sligachan hotel en terwijl alle toeristen vliegensvlug terug naar hun busje renden, trok ik een spurtje naar de brug. Fotograferen zonder regen op mijn lens zat er niet in. Droog blijven al helemaal niet, maar alles voor deze foto.
Omdat het hard regende ruilde ik de wandeling rond Sligachan voor deze langs Braes Beach. Dat bleek een mooie deal.

DSC_0638
DSCF3210


Braes Beach

De eerste wandeling op Skye en ik wist meteen wat bog factor 3 wilde zeggen, namelijk ’bound to get your feet wet’. Het land is voornamelijk veengebied en met de regen van de afgelopen dagen was het stevig uitkijken geblazen. Goed schoeisel is hier duidelijk onontbeerlijk.

Braes Beach is een schiereiland en ligt op het einde van een single track baantje. In de verte scheen de zon alweer. De 'rode postbus', letterlijk het startpunt van de wandeling, verscheen in zicht. De beschrijvingen van de wandelingen die je op Walk Highlands vindt zijn heerlijk accuraat en zitten vol nuttige tips. De wandeling zelf is aangenaam, afwisselend, over het strand, met wat kliffen, schapen en - als het weer wat meezit - mooie zichten op Raasay en Ben Tianavaig.
Ik kan het niet genoeg benadrukken, maar kijk uit waar je je voeten zet. Het schiereiland zit werkelijk vol met putten, enorme stukken veen waar je niet zomaar overheen springt, en héél veel sheep dung. Dicht bij de rand zijn de zichten op de ruwe kustlijn het mooist, maar de strakke wind hield me toch een behoorlijk eind van die rand weg. Zonder wind nodigen de kliffen absoluut uit tot wat meer exploreren.

DSC_0675 DSC_0648
DSCF3213 DSC_0661
DSC_0670
DSC_0665
DSCF3228 DSCF3232
DSCF3235 DSCF3254
DSCF3220


Portree

Portree was na Eilean Donan opnieuw een plek waar ik een stevige flashback had. Dààr hadden we gelopen! Dààr hadden we gegeten! Vreemd hoe plaatsen 20 jaar kunnen blijven hangen en aanvoelen alsof je er gisteren nog was. Ik kocht er postzegels ‘for the continent’ om de kaartjes die ik 20 jaar geleden had gekocht eindelijk op de post te doen. In dit digitale tijdperk mag er al iets geschreven worden en zeker naar het thuisfront. Ik deed ze de volgende ochtend op de post in het onooglijke Kilmuir, in het uiterste topje van Skye, en twee dagen later lagen ze in België al op de deurmat. Straffe service, die Britse post.

Portree is een van de grotere ‘stadjes’ op het eiland. Dat klinkt wat denigrerend, maar dat is het zeker niet. Naar onze normen is dat gewoon piepklein. Het was de plaats om proviand in te slaan en mijn tank vol te gooien. Gas stations zijn hier namelijk dun gezaaid. Ik maakte op voorhand een lijstje, just to be on the safe side. Googlen op 'petrol stations' gaat natuurlijk ook. Als het internet werkt, tenminste (no joking).
Ik liep er naar de haven met de rij kleurige huizen die uiteraard veel beter uitkomen tegen een staalblauwe hemel, maar ik mocht niet klagen, want als ik mijn wandelingen droog kon houden, dan mocht ik al meer dan tevreden zijn.
Als je in Portree bent, spring dan zeker eens binnen bij de Isle of Skye Baking Company.

DSCF3260 DSCF3261


The Old Man of Storr

En dan was het tijd voor The Storr. Ein-de-lijk! Vage herinneringen kwamen bovendrijven, en ook in maart bleek het een toeristische trekpleister eerste klas. Het car park stond behoorlijk vol met toch wel een twintigtal auto's. De wind stond nog altijd zo strak dat de auto volledig door elkaar geschud werd. Bovendien kreeg ik er nog een hagelbui bovenop. Maar nog geen halve dag op Skye had me al geleerd dat dit een plek is van four seasons in one day. Zon, regen, hagel... Het weer slaat hier zo snel om dat een kwartiertje wachten altijd de moeite waard is. Lunchen dus, ook al was het dan al halfweg de namiddag.

De klim naar The Storr is kort, maar stevig. Het eerste gedeelte is vlot begaanbaar. Er ligt sinds kort een mooi, breed pad dat halverwege overgaat in een bergpad. De klim is steil, maar goed te doen, ook met kinderen. Reken toch gemakkelijk een uurtje en ruim meer als je uitgebreid wil rondlopen en deze iconische rotsformatie van bovenaf wil bewonderen.

Ook als je niet helemaal tot boven wil gaan: neem voldoende tijd om wat rond te wandelen en te genieten van het geweldige uitzicht.

DSCF3274
DSCF3270
DSC_0722
DSC_0708
DSC_0707 DSC_0696
DSC_0704
DSC_0692
DSC_0736


Kilt Rock

Kilt Rock en de Mealt Waterfall lagen er wat somber bij. Aan het einde van de namiddag stond ik op nog maar eens een toeristische trekpleister en moest ik me mijn armen vasthaken aan de reling om een foto te kunnen nemen zonder dat ik bewoog. De foto's zien er zo troosteloos uit, terwijl achter mij, de zon aan het ondergaan was over Loch Mealt.

DSCF3347 DSCF3362
Untitled


Staffin beach

Als afsluiter had ik een wandeling op Staffin Beach voorzien. Het werd een beetje een twijfelgeval, want het was later dan gepland en ik zag de zon snel zakken. De wandeling zelf duurt toch wel 1 à 2 uur, maar ik besloot het er op te wagen. Erg snel schoot ik het eerste half uur niet op. Drassig gebied, een stevige wind en die zon! Ik draaide me telkens opnieuw om. Ook dit is Schotland, folks.

DSC_0757
DSC_0763

En ja, hoor. Schapen ontwijken was er ook weer bij.

DSCF3381

Ik bereikte de kust net op tijd om de zon te zien ondergaan achter de klif. Over het water ligt Staffin Island waar een lokale crofter zijn schapen op laat grazen. Opmerkelijk is dat hij zijn kudde laat overzwemmen. Hoewel dat vroeger heel gebruikelijk was in Schotland (ik had er al van gehoord op de Hebrides) is dat hier blijkbaar ook nog de gewoonte. De crofter heeft naar eigen zeggen nog nooit een dier verloren bij de oversteek.

DSCF3402
DSCF3409

Staffin Beach zelf is gekend om de afdrukken van dinosauriërs die je kan zien bij laag water. Omdat het vloed was hoefde ik er geen tijd aan te spenderen, maar met wat zoeken zou je ze gemakkelijk moeten kunnen vinden.


De nacht

En toen viel de avond snel en kreeg deze eenzame wandelaar voor de laatste mile een lift van een paar Schots-Hawaiiaanse vrienden. Ik was net voor het donker terug aan de auto en reed toen snel - well... - naar Kilmuir waar ik logeerde in een caravan in een piepkleine tuin van een piepklein huis dat eigendom was van mensen met een geweldig groot hart. Topplek om te overnachten als je tegen gierende wind en een schuddende caravan kan.


De rit so far:

· Eilean Donan
· Glencoe
· Op naar de Highlands

2 opmerkingen:

  1. Je doet het klinken alsof ik erbij was. Geweldige omgeving. Ik hou zo van ruwe, ongerepte landschappen. Ooit...

    BeantwoordenVerwijderen